Widgets

«Αντιρατσιστής» σημαίνει «αντί - λευκός»! Σταματήστε την γενοκτονία κατά της Λευκής φυλής “White Guilt” (πρέπει να νιώθεις πάντα «ενοχές» που ανήκεις στην λευκή φυλή)


Το βίντεο που ακολουθεί δείχνει νεαρές λευκές γυναίκες που βασιζόμενες στην αμερικάνικη εμπειρία, μιλούν για το εν εξελίξει πρόγραμμα δημογραφικής αντικατάστασης, που ορίζεται από το διεθνές δίκαιο ως γενοκτονία (βλ. άρθρο ΙΙ της Διεθνούς Σύμβασης για τη Γενοκτονία του 1948), η οποία διεξάγεται από την κυβέρνηση των ΗΠΑ, τις κυβερνήσεις των «σύγχρονων» ευρωπαϊκών κρατών, καθώς και όλων των δυτικών κρατών.

Έχω σκεφτεί πολύ για μια φράση που έχω ακούσει: Ότι ο «αντι-ρατσιστής» είναι απλά μια κωδική λέξη για τον αντι-Λευκό. Όλα αρχίζουν να έχουν νόημα.


Αντιρατσιστής σημαίνει αντί-Λευκός από elldiktyogr
Λένε ότι είναι «αντι-ρατσιστές», αλλά αυτό που πραγματικά είναι, είναι αντι-Λευκοί. 
Για σκεφτείτε το. 
- Κανείς δεν λέει ότι μια μαύρη γειτονιά χρειάζεται περισσότερη «πολυμορφία». Κανείς δεν λέει ότι μια ασιατική γειτονιά χρειάζεται «πολυμορφία». Μόνο οι λευκές γειτονιές λένε ότι χρειάζονται περισσότερη «πολυμορφία».
 - Κανείς δεν λέει ότι μια μαύρη εκκλησία χρειάζεται περισσότερη «πολυμορφία». Κανείς δεν λέει ότι οι ασιατικές εκκλησίες χρειάζονται περισσότερη «πολυμορφία». Μόνο οι λευκές εκκλησίες, λένε ότι χρειάζονται περισσότερη «πολυμορφία».
- Η Μαύρη υπερηφάνεια θεωρείται καλή και υγιής και φυσιολογική. Η Ασιατική υπερηφάνεια θεωρείται καλή και υγιής και φυσιολογική. Αλλά αν εγώ δείξω την υπερηφάνεια για την φυλή μου, τη Λευκή φυλή ... λένε ότι είμαι μια ναζίστρια που θέλω να σκοτώσω έξι εκατομμύρια Εβραίους. 
- Εάν μια μαύρη γυναίκα θέλει να έχει δεσμό με άτομο της φυλής της αυτό είναι αποδεκτό. Αν μια Ασιάτισσα θέλει να κάνει δεσμό με άτομο της φυλής της είναι αποδεκτό. Αλλά αν εγώ θέλω να κάνω δεσμό και να παντρευτώ άτομο μέσα από την φυλή μου, τη Λευκή φυλή με λένε «ρατσίστρια». 
- Oι μαύροι πολιτικοί ανοιχτά παραδέχονται ότι εργάζονται προς το συμφέρον των ανθρώπων τους. Οι ισπανόφωνοι πολιτικοί ανοιχτά παραδέχονται ότι εργάζονται προς το συμφέρον των ανθρώπων τους. Αλλά εάν ένας Λευκός πολιτικός παραδεχτεί ανοιχτά ότι εργάζεται προς το συμφέρον των ανθρώπων του, θα ξεσπάσει εθνικό σκάνδαλο, δημόσια κατακραυγή, και θα τον πετάξουν έξω από την πολιτική. 
- Στο δημοτικό σχολείο, το γυμνάσιο, το λύκειο, το πανεπιστήμιο μου είπαν ότι η φυλή μου, η Λευκή φυλή ήταν η αιτία για όλα τα προβλήματα του κόσμου. 
- Τώρα, πολλοί από εσάς έχετε δουλειές όπου κάποιος από τις μειονότητες μπορεί να πει πράγματα που θα σας κάνει να σας απολύσουν αμέσως. Αυτή ή κατάσταση υπάρχει για τους λευκούς και μόνο για αυτούς. Τα λευκά παιδιά, και μόνο τα λευκά παιδιά, επηρεάζονται από αυτό. Και μόνο οι Λευκές χώρες το κάνουν αυτό. 
- Οι Αζτέκοι κατέκτησαν πολλές γειτονικές τους ινδιάνικες φυλές, έκαναν ανθρωποθυσίες και κρατούσαν σκλάβους. Ωστόσο, οι "αντι-ρατσιστές" δεν λένε ότι πρέπει οι Μεξικανοί να "απολογούνται αιωνίως", και ότι θα πρέπει τα εδάφη τους να πλημμυρίσουν βίαια με μη Μεξικανούς μετανάστες που θα αναγκαστούν να τους «αφομοιώσουν». 
- Η Οθωμανική Αυτοκρατορία επιτέθηκε στους λευκούς Σλάβους και πήρε πολλούς από αυτούς ως σκλάβους. Σε τέτοιο βαθμό, που έχουμε τη λέξη "σκλάβος" από τους Σλάβους. Ωστόσο, οι "αντι-ρατσιστές" δεν λένε ότι οι Τούρκοι πρέπει να "απολογούνται αιωνίως" και να δεχτούν τα εδάφη τους να πλημμυρίσουν από μη-Τούρκους. 
- Η παγκόσμια ιστορία είναι ένα ουράνιο τόξο βίας (δηλ. η βία δεν γνωρίζει χρώμα και φυλή). Ωστόσο, είναι όλοι οι λευκοί και μόνο οι λευκοί που δαιμονοποιούνται για αυτή τη βία. 
- Ο «αντι-ρατσιστής» είναι μια κωδική λέξη για τον αντι-Λευκό. Αντισταθείτε σε αυτή την κατάσταση χρησιμοπιώντας αυτό το μάντρα (στιχάκια). 
- Η Αφρική για τους Αφρικανούς.
- Η Ασία για τους Ασιάτες.
- Οι λευκές χώρες για ΟΛΟΥΣ. 
Όλοι λένε ότι υπάρχει αυτό το ΦΥΛΕΤΙΚΟ πρόβλημα.
Όλοι λένε ότι το ΦΥΛΕΤΙΚΟ αυτό πρόβλημα θα λυθεί μόνο, όταν οι κάτοικοι του Τρίτου Κόσμου ξεχυθούν μέσα σε λευκές χώρες, και ΜΟΝΟ σε Λευκές χώρες.
Η Ολλανδία και το Βέλγιο είναι εξίσου γεμάτα κράτη όπως η Ιαπωνία και η Ταϊβάν. Αλλά κανείς δεν λέει ότι η Ιαπωνία και η Ταϊβάν θα λύσουν αυτό το ΦΥΛΕΤΙΚΟ πρόβλημα φέρνοντας εκατομμύρια τριτοκοσμικών μεταναστών και θα αφομοιωθούν μαζί τους.
Όλοι λένε ότι η τελική λύση στο ΦΥΛΕΤΙΚΟ αυτό πρόβλημα είναι όταν ΚΑΘΕ Λευκή χώρα και ΜΟΝΟ Λευκές χώρες «αφομοιώσουν» (όπως μέσω της επιμειξίας) όλους αυτούς τους μη-λευκούς.
Τι θα γινόταν αν σας έλεγα ότι υπάρχει αυτό το ΦΥΛΕΤΙΚΟ πρόβλημα; Και ότι αυτό το ΦΥΛΕΤΙΚΟ πρόβλημα θα λυθεί μόνο αν εκατομμύρια μη-μαύρων πήγαιναν σε ΚΑΘΕ μαύρη χώρα και ΜΟΝΟ σε μαύρες χώρες;
Πόσο καιρό θα πάρει ο καθένας να συνειδητοποιήσει ότι δεν μιλάμε για ένα ΦΥΛΕΤΙΚΟ πρόβλημα. Μιλάμε για την τελική λύση στο ΜΑΥΡΟ πρόβλημα; Και πόσο καιρό θα πάρει ο κάθε λογικός μαύρος άνθρωπος να το παρατηρήσει αυτό; Και μόνο ένας ψυχοπαθής μαύρος δεν θα αντιδρούσε σε αυτό. 
Αλλά αν σας πω την προφανή αλήθεια για το εν εξελίξει πρόγραμμα γενοκτονίας κατά της φυλής μου, της λευκής φυλής, οι φιλελεύθεροι και οι «αξιοσέβαστοι συντηρητικοί» θα  συμφωνήσουν ότι είμαι μία ναζίστρια που θέλει να σκοτώσει έξι εκατομμύρια Εβραίους.
Λένε ότι είναι «αντι-ρατσιστές», αλλά αυτό που είναι, είναι αντι-Λευκοί.
Ο «αντι-ρατσιστής» είναι μια κωδική λέξη για τον αντι-Λευκό. 

“Anti-racist” is a codeword for anti-White.





 Σε καιρούς αβάσταχτης οικονομικής κρίσης και υποβάθμισης της ζωής από την ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση, η κρατική ΝΕΤ, την Παρασκευή 24 Φεβρουαρίου 2012, στην εκπομπή των Κώστα Αρβανίτη και Μαριλένας Κατσίμη, θεώρησε ότι έπρεπε να παρουσιάσει τον σκηνοθέτη Πέτρο Σεβαστίκογλου και τον πρόεδρο την Νιγηριανής Κοινότητος, προκειμένου να μας διαφημίσουν την νέα φιλο-μεταναστευτική / ανθελληνική ταινία «Ελκυστική Ψευδαίσθηση» (Attractive Illusion, 2012).
Δείτε στο παρακάτω βίντεο τον Σεβαστίκογλου να μας λέει ότι είμαστε υποχρεωμένοι να περιθάλπουμε τους Αφρικανούς που έρχονται στην Ελλάδα, διότι ανήκουμε στην Λευκή Φυλή η οποία ευθύνεται για όλα τα κακά στην Αφρική..



Ο όρος “White Guilt” (“Λευκή Ενοχή”) αναφέρεται στην έννοια της ατομικής ή συλλογικής ενοχής που νιώθουν (ή πρέπει να νιώθουν) όσοι ανήκουν στην λευκή φυλή για την ρατσιστική συμπεριφορά τους στο παρελθόν απέναντι σε άλλους λαούς και κυρίως στους έγχρωμους.

Είναι η πεποίθηση, συχνά στο υποσυνείδητο, μεταξύ των λευκών «προοδευτικών» ότι το να είσαι λευκός είναι, από μόνο του, ένα μεγάλο βάρος έναντι του υπόλοιπου κόσμου, για το οποίο καλά θα κάνεις να περάσεις την υπόλοιπη ζωή σου ζητώντας συνεχώς εξιλέωση. Έτσι θα πρέπει συνεχώς ο λευκός να αποδεικνύει ότι είναι «μετανιωμένος», αγκαλιάζοντας τους πολιτισμούς και τις φιλοσοφίες των διαφόρων άλλων εθνικών ομάδων, (πολυπολιτισμικότητα) και την ίδια ώρα να υποτιμά τις δικές του ρίζες και να αδιαφορεί ή να ντρέπεται για την ιστορία του.

Ο George F. Will, ένας συντηρητικός Αμερικανός πολιτικός αρθρογράφος, δίνει τον ορισμό της «λευκής ενοχής», ως εξής:

«Η Λευκή ενοχή είναι μια μορφή αυτο-συγχαρητηρίων, όπου οι λευκοί προωθούν «παρηγορητικές πολιτικές» προς τους ανθρώπους του χρώματος, για να τους επιδείξουν την αθωότητά τους στο ρατσισμό».

Πολλοί έχουν υποστηρίξει ότι η εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα βασίστηκε στη δύναμη του White Guilt.Ο Ρεπουμπλικάνος Joe Walsh (R-IL) είπε ότι ο μόνος λόγος που ο Μπαράκ Ομπάμα εξελέγη πρόεδρος είναι γιατί είχε «καλή άρθρωση» και ήταν «μαύρος».

"Γιατί εξελέγη; Για αυτό που ήταν. Ήταν μαύρος. Και δεν υπάρχει τίποτα πιο ρατσιστικό από αυτό, "είπε ο Walsh σε μια συνέντευξη. "Αν ήταν ένας δυναμικός, λευκός, γερουσιαστής δεν θα είχε μπει στο παιχνίδι τόσο γρήγορα. Αυτό είναι που τον έκανε διαφορετικό. "

Ο Ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής από το Ιλινόις πρόσθεσε ότι οι δημοσιογράφοι «ήταν ερωτευμένοι μαζί του, επειδή πάτησε το μαγικό κουμπί. Ένας μαύρος που ήταν ευκρινής, φιλελεύθερος, όλη η λευκή ενοχή μπροστά σας".

Ο Γουόλς μίλησε για τον παράγοντα «λευκή ενοχή» και την Αφρο-Αμερικάνικη εθνικότητα του Ομπάμα που είναι και οι λόγοι που τα μέσα ενημέρωσης θα συνεχίσουν να τον "προστατεύουν" και στις εκλογές του 2012.
Γεμάτα από μηνύματα White Guild είναι πολλές κινηματογραφικές ταινίες του Χόλυγγουντ. Τελευταία περίπτωση το ‘Avatar’, που για πολλούς ήταν η εξωγήινη έκδοση του ‘Χορεύοντας με τους Λύκους’, επειδή ένας λευκός πηγαίνει με τους «καλούς» ιθαγενείς και γίνεται μεγάλος ηγέτης τους. Παρόμοιο θέμα είχε και η ταινία ‘The Last Samurai’, όπου εκεί υπήρχαν και «κακοί» μη λευκοί (Ιάπωνες), μόνο που έμοιαζαν να έχουν «μολυνθεί» από την λευκή κουλτούρα.
Μια άλλη ταινία είναι το ‘District 9’, όπου ο λευκός ήρωας μας, ο Wikus, είναι υπεύθυνος για τον εντοπισμό των “prawns” των άσχημων εξωγήινων που προσγειώθηκαν στο Γιοχάνεσμπουργκ χρόνια πριν, και οι οποίοι τώρα έχουν μεταφερθεί σε ένα "καλύτερο" στρατόπεδο προσφύγων. Κάτι γίνεται όμως και μετατρέπεται και αυτός σε εξωγήινο. Εδώ είναι ο λευκός μας πολιτισμός και ο "άλλος" που είναι ο ξένος μας.

Στο άρθρο του White Pride and White Guilt’ (‘Λευκή Υπερηφάνεια και Λευκή Ενοχή’) ο Michael J. Polignano γράφει:
Σήμερα στις Ηνωμένες Πολιτείες και στα περισσότερα λευκά δυτικά έθνη του κόσμου, μόλις ένα λευκό παιδί μεγαλώσει αρκετά για να κατανοήσει τη γλώσσα, θα πρέπει να μάθει ότι θα πρέπει να αισθάνεται ενοχές για τα εγκλήματα των προγόνων του. Ενοχή για την εύρεση, κατάκτηση, υποδούλωση και εξόντωση των μη-λευκών σε όλο τον κόσμο ... Ενοχή, όχι για τα εγκλήματά του, αλλά για τα εγκλήματα των άλλων ανθρώπων της ίδιας φυλής.


 (Έτσι π.χ. η κυρά Καλλιόπη στον Κολωνό πρέπει να νιώθει «ενοχές» που ανήκει στην λευκή φυλή – έτσι γενικά – και να μην διαμαρτύρεται για την γκετοποίηση της γειτονιάς της και την παρανομία των μαύρων αλλοδαπών. Σε αντίθετη περίπτωση, θα είναι «ρατσίστρια»...)

Αλλά λένε επίσης στο λευκό παιδί από μικρό, ότι δεν πρέπει να αισθάνεται υπερήφανο για τα καταπληκτικά επιτεύγματα της φυλής του. Καμία υπερηφάνια για τον Παρθενώνα, καμία υπερηφάνεια για τις τέχνες και τον πολιτισμό, καμία υπερηφάνεια για την συμβολή των Λευκών στην επιστήμη και τη τεχνολογία και την ιατρικής, καμία υπερηφάνεια για τις δόξες της ευρωπαϊκής ζωγραφικής και γλυπτικής και της μουσικής, καμία υπερηφάνεια  για τον Πλάτωνα και τον Σαίξπηρ και τον Ντοστογιέφσκι, καμία υπερηφάνεια για την εξερεύνηση του πλανήτη και την κατάκτηση του διαστήματος. Υπερηφάνεια, όχι για τα δικά του επιτεύγματα, αλλά για τα επιτεύγματα των άλλων ανθρώπων της ίδιας φυλής.
Αλλά αν είναι λογικό να αισθάνεται Λευκή Ενοχή, τότε είναι λογικό να αισθάνεται Λευκή Υπερηφάνεια.

Στο βιβλίο του «Η Τυραννία της ΜεταμέλειαςΔοκίμιο για το Δυτικό Μαζοχισμό»ο Γάλλος συγγραφέας Pascal Brucknerγνωστός για το μυθιστόρημα «Τα Μαύρα Φεγγάρια του Έρωτα», λέει ότι οι Δυτικοί είναι αιχμάλωτοι της λευκής ενοχήςεις βάρος του κόσμου. Στο βρετανικό περιοδικό Prospect συνοψίζει το επιχείρημα αυτής της αντι-μαρξιστική διανοητικήλευκής ενοχή ως «μια κατάσταση που μας επιβλήθηκε από τους αρχιερείς της αριστεράς» που έχουν γίνει οι «κληρονόμοι της χριστιανικής παράδοσης του προπατορικού αμαρτήματος»:
Η Ενοχή μαςλέει ο Μπρούκνερ, είναι στην πραγματικότητα ένας τρόπος για εμάς να διατηρήσουμε την υπεροχή μας στον μη-λευκό κόσμοείναι ο μαζοχισμός μας, μια μορφή σαδισμούΆλλωστεαν όλα οφείλονται στα σφάλματα της Δύσης, τότε η δύναμη να αλλάξει ο κόσμος πέφτει στα χέρια των Δυτικών... Μια τέτοια ενοχή δικαιολογεί τη βαρβαρότητα δικτατόρων από τον Μάο ως τον Μουγκάμπεοι οποίοι θεωρούνται ανεύθυνα παιδιά και τα εγκλήματά τους το αποτέλεσμα της αποικιοκρατίαςτου ρατσισμού ή της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

  
Σχετικά με την δουλεία γράφει στο βιβλίο του ο Μπρούκνερ: «Δεν είναι εκπληκτικό το ότι τα πρώτα έθνη που κατάργησαν τη δουλεία, αφού πρώτα επωφελήθηκαν τρομερά από αυτήν, να είναι και τα μόνα προς τα οποία απευθύνονται κατηγορίες και αιτήματα για επανόρθωση; Με άλλα λόγια, το έγκλημα καταλογίζεται μονάχα σε εκείνον που έχει μεταμεληθεί - στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ που άλλωστε έχασαν ένα εκατομμύριο από τους γιους τους στον Εμφύλιο για αυτή την υπόθεση (σχ. ΚΟ: δεν ήταν αυτή βέβαια, η αιτία του «εμφυλίου πολέμου», όπως έχουμε γράψει αλλού) - και που έχει χαρακτηρίσει την αγοραπωλησία ανθρώπων ως βαρβαρότητα. Ο νόμος Τωμπιρά της 21ης Μαΐου 2002, που φροντίζει να μην ορίζει σαν έγκλημα κατά της ανθρωπότητας παρά μονάχα το δυτικό δουλεμπόριο, συμβάλλει σε αυτήν τη μερική ανάγνωση του φαινομένου. Γιατί κατακρίνεται η Δύση και μονάχα αυτή όταν ο ανατολικός και αφρικανικός κόσμος, που ποτέ δεν μεταμελήθηκε γι’ αυτό, είναι απαλλαγμένος από κάθε κατηγορία; Επειδή η Δύση είναι πλούσια και ευαίσθητη στα ηθικά επιχειρήματα: εν ονόματι αυτών των επιχειρημάτων, πρώτα η Αγγλία το 1807, κατόπιν η Δανία και η Γαλλία άκουσαν τους αγωνιστές κατά του δουλεμπορίου, που κατάγγελλαν την αναγωγή μιας κατηγορίας ανθρώπων στην τάξη των «έμψυχων εργαλείων» (Αριστοτέλης), των κινητών αγαθών, σαν ένα όνειδος. (Ας θυμηθούμε πως το πρώτο αραβο-μουσουλμανικό κράτος που κατάργησε τη δουλεία ήταν η Τυνησία το 1846, αλλά ο νόμος δεν εφαρμόστηκε παρά με την παρουσία των Γάλλων το 1881. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία ακολούθησε αυτόν τον δρόμο κατά τα τέλη του 19ου αιώνα. Το δουλεμπόριο κηρύχτηκε παράνομο στην Υεμένη και τη Σαουδική Αραβία μόλις το 1962, και στη Μαυριτανία ακόμα αργότερα, το 1980). Το να πει κανείς σήμερα πως υπήρξαν τριών ειδών δουλεμπόρια - το ανατολικό που άρχισε ήδη από τον 12ο αιώνα (17 εκατομμύρια αιχμάλωτοι σύμφωνα με τις εκτιμήσεις), το αφρικανικό όπου από τη μια υπήρχε η ντόπια δουλοκτησία και από την άλλη δίκτυα εξαγωγικού εμπορίου (14 εκατομμύρια άτομα) και το ατλαντικό όπου, μέσα σε συντομότερο χρονικό διάστημα, έγινε διακίνηση 11 εκατομμυρίων αντρών, γυναικών και παιδιών - αποτελεί ακόμα ταμπού. 

Όποιος ιστορικός το αποτολμά, κινδυνεύει να καταδικαστεί για ρεβιζιονισμό.

Η Δύση, και μόνον αυτή, ανέπτυξε την ιδέα της κατάργησης του δουλεμπορίου για να τη διαδώσει μετά στην Αφρική και την Ανατολή. Περιμένουμε να δούμε τον αραβο-μουσουλμανικό κόσμο να εκδηλώσει δημόσια τη μεταμέλειά του για τον ρόλο του στο «κυνήγι των ανθρώπων με μαύρο δέρμα» και να αναρωτηθεί για τον ίδιο του τον ρατσισμό (στα αραβικά η λέξη abid, σκλάβος, από τον 8ο αιώνα και μετά έγινε λίγο πολύ συνώνυμη του Μαύρος. Το 2000, ο πρόεδρος του Μπενίν (πρώην Δαχομέη) ζήτησε δημόσια συγγνώμη για τη συμμετοχή των δυτικοαφρικανών στο δουλεμπόριο. Γνωρίζουμε την αντιπαράθεση μεταξύ των πληθυσμών της Καραιβικής και της Αφρικής σχετικά με αυτό το θέμα, όπου οι πρώτοι υποψιάζονται πως οι δεύτεροι τους πούλησαν καθώς μαρτυρούν πολυάριθμες εκφράσεις που διατηρήθηκαν στη σημερινή τους γλώσσα. Ήταν λοιπόν απολύτως νόμιμο να καθιερωθεί μια μέρα μνήμης της δουλείας, αφού ολόκληρη η ανθρωπότητα κηλιδώθηκε από αυτή τη βδελυγμία. Αλλά αυτή η μέρα θα έπρεπε να είναι και μια μέρα ευφροσύνης αφού θυμίζει τη συλλογική έξοδο της ανθρωπότητας από ένα από τα φριχτότερα αμαρτήματά της».

Μια άλλη διάσταση στην θεωρία του “white guilt” δίνει ο υπέρμαχος του Εθνοκεντρισμού, Kevin MacDonald (που αρθρογραφεί στο Occidental Observer), όπου μιλώντας για το βιβλίο του ‘Cultural InsurrectionsPsychology And White Ethnocentrism όπου εναλλάσσονται οι έννοιες “implicit whiteness” («σιωπηρή λευκότητα») και “white guilt”, λέει:¨
«Έχω αναφερθεί στο πώς οι Εβραίοι στα πανεπιστήμια και στα μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν την τάση της κατασκευής πολιτισμού. Εδώ βρίσκονται τα θεμελιώδη ζητήματα γύρω από τον λευκό εθνοκεντρισμό και συγκεκριμένα, την «σιωπηρή λευκότητα» και την «λευκό ενοχή».

Σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, ήταν τα εβραϊκά πνευματικά κινήματα του 20ου αιώνα που επέφεραν μια σημαντική μείωση στην πολιτιστική επιρροή των λευκών Αμερικανών. Αυτές οι εβραϊκές κινήσεις πότισαν την αμερικανική ζωή με μια κουλτούρα κριτικής που επιτίθεται στον δυτικό πολιτισμό ως κάτι ανεπαρκές, κάτι ύποπτο, κάτι γεμάτο με ηθικό ξεπεσμό.


   Οι ηγέτες αυτών των κινημάτων, όπως ο Franz Boas στον τομέα της ανθρωπολογίας και ο Σίγκμουντ Φρόιντ στο χώρο της ψυχανάλυσης, οι οποίοι αυτοπροσδιορίζονται ως Εβραίοι, έχουν υποβάλει τον λευκό χριστιανικό πολιτισμό σε μια ριζική κριτική, ενώ την ίδια στιγμή έχουν εξιουδαϊσει αυτόν τον πολιτισμό καλλιεργώντας ακόμα και το φόβο, του να προσδιοριστείς λευκός.

Η «πολιτική ορθότητα», η οποία καθορίζει τώρα την αθωότητα ή την ενοχή, έχει επηρεάσει τη συλλογική συνείδηση ​​της Αμερικής και η συζήτηση των θεμάτων που σχετίζονται με την λευκή ταυτότητα έχει διαμορφωθεί και ελέγχεται από αυτά τα δύο εβραϊκά κυρίαρχα κέντρα εξουσίας, τα πανεπιστήμια και τα μέσα ενημέρωσης».



Αρθρο του Kevin MacDonald* (The Occidental Observer) 

Σημ. ΚΟ: Στις ΗΠΑ μπορείς να μιλάς με υπερηφάνεια για την φυλή σου, εάν είσαι μαύρος, κίτρινος, κόκκινος, καφέ (ισπανόφωνος) ή με μπλε και πράσινους κόκκους. Εάν είσαι όμως λευκός και τολμήσεις να μιλήσεις για την φυλή σου, είσαι ένας...
«νεοναζί» «ρατσιστής» και θα βρεθείς, με συνοπτικές διαδικασίες, εξόριστος από το σύστημα.

Η Αμερική που ιδρύθηκε από λευκούς Ευρωπαίους μετανάστες και χριστιανούς στο θρήσκευμα, συστηματικά και μεθοδικά, τις τελευταίες δεκαετίες μεταμορφώθηκε σε ένα πολυφυλετικό, πολυθρησκευτικό, πολυπολιτισμικό κρατικό μόρφωμα, συνδετικός κρίκος του οποίου, υποτίθεται, είναι όχι κάποια κοινή καταγωγή και κουλτούρα, αλλά η «δημοκρατία». Είναι το λεγόμενο “proposition nation”. Ας μην ξεχνάμε όμως, ότι από την Αμερική, στην οποία η λευκή φυλή τείνει να γίνει μειονότητα και ο χριστιανισμός βρίσκεται σε διωγμό αλλά και πτώση, εξάγεται (και επιβάλλεται) κάθε είδους προϊόν. Ιδεολογικό, πολιτικό, πολιτιστικό, κουλτούρα και υποκουλτούρα. Γι’ αυτό έχει σημασία θέματα που απασχολούν την σύγχρονη αμερικανική πραγματικότητα και παρουσιάζονται από τον ΚΟ να τυγχάνουν προσοχής και προβληματισμού. Η παγκοσμιοποίηση άλλωστε δεν αφήνει περιθώρια να θεωρήσεις ότι εσύ θα μείνεις στο απυρόβλητο.

Το παρακάτω θέμα αγγίζει και την ελληνική πραγματικότητα. Η «αλληλεγγύη στο μετανάστες» - το έχετε δει σαν σύνθημα – δηλώνει, υποτίθεται, είτε «ανθρωπιά», είτε «ταξική αδελφοσύνη» («ξένοι εργάτες αδέλφια μας» άλλο σύνθημα) είτε αίσθηση «παγκόσμιου πολίτη». Η «αλληλεγγύη στους Έλληνες» από την άλλη πλευρά δαιμονοποιείται καθώς δηλώνει «ρατσισμό». Εκτός αν το δηλώνει ο «φιλάνθρωπος» Σόρος, (που θα μας κτίσει «σπίτια αλληλεγγύης»).

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, τα μέλη της ελληνικής οικογένειας είναι πιο δεμένα μεταξύ τους σε σχέση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Ίσως πολύ σύντομα και αυτό να θεωρηθεί «ρατσιστικό». Άλλωστε όλοι ανήκουμε στην «παγκόσμια οικογένεια». 

Whites’ lack of empathy for other Whites
Υπάρχουν αναμφίβολα πάρα πολλοί παράγοντες που ευθύνονται για την γενική βούληση των Λευκών να επιτρέψουν στον εαυτό τους να παραμεριστούν και να γίνουν εθελοντικά μια μειοψηφία μέσα σε μια θάλασσα από μη-λευκούς, οι περισσότεροι από τους οποίους κατέχουν ιστορικά μνησικακίες εναντίον τους. Η άποψη μου είναι ότι αυτοί οι πολιτισμικοί μετασχηματισμοί είναι το αποτέλεσμα μιας σύνθετης αλληλεπίδρασης προϋπαρχουσών τάσεων των Ευρωπαίων προς τον ατομικισμό που αλληλεπιδρούν με την άνοδο της εχθρότητας της εβραϊκής ελίτ προς τους παραδοσιακούς λαούς και τον πολιτισμό της Ευρώπης. 


Το πρόβλημα με την φυλαυτία (ή τον ατομικισμό) είναι ότι έχουμε αδύναμους δεσμούς με άλλους Λευκούς και δεν έχουμε την αίσθηση (ακόμα) της κοινής μοίρας. Με άλλα λόγια, είμαστε χαμηλά στον εθνοκεντρισμό. Ακούμε για ένα λευκό άτομο που έπεσε θύμα ενός μαύρου εγκληματία ή του αρνήθηκαν μια προαγωγή στην δουλειά του ή την εισαγωγή του σε ένα πανεπιστήμιο για χάριν ενός ατόμου από μια «υποεκπροσωπούσα μειονότητα», και εμείς δεν αισθάνομαστε καμία συναισθηματική ταύτιση (αγγλ. "empathy". Μεταφράζεται και ως "συμπάθεια") με τα θύματα απλά και μόνο επειδή είναι λευκοί (σχ. ΚΟ: κάτι που σαφώς υπάρχει σε άλλες φυλές). Δεν αισθανόμαστε κανένα ψυχολογικό πόνο όταν ακούμε ότι Λευκοί της εργατικής τάξης φεύγουν από μια περιοχή, επειδή τις θέσεις τους τις πήραν παράνομοι Μεξικανοί μετανάστες.
Σε ένα ορθολογικό επίπεδο, οι Λευκοί μπορεί κάλλιστα να πιστεύουν ότι η θυματοποίηση των Λευκών ηθικά είναι λάθος. Ως εκ τούτου, η διαπίστωση ότι οι Λευκοί εάν υποστηρίξουν τους λευκούς αυτό θα τερματίσει την «θετική δράση» (“affirmative action” = πολιτικές προνομίων στις ΗΠΑ υπέρ των μειονοτήτων) και τη μετανάστευση (κυρίως την παράνομη μετανάστευση), όπως έχει αποδειχθεί στην Καλιφόρνια και άλλες πολιτείες. Αλλά υποψιάζομαι ότι δεν υπάρχει κανένα πραγματικό συναίσθημα συναισθηματικής ταύτισης προς τους άλλους Λευκούς. Και είναι αυτό το συναίσθημα της συναισθηματικής ταύτισης που στο τέλος παρακινεί αυτού του είδους τη συμπεριφορά που μπορεί πραγματικά να αρχίσει να αλλάζει τα πράγματα στην πολιτική.

Αυτό φάνηκε πρόσφατα σε μια μελέτη που εξέτασε εγκεφάλους Μαύρων και Λευκών βλέποντας τους Μαύρους και τους Λευκούς που ήταν θύματα του τυφώνα Κατρίνα (‘Race and Empathy Matter on Neural Level’, Science Daily). Όλοι ανέφεραν συναισθηματική ταύτιση με τα θύματα. Αυτή είναι μια λεκτική κρίση που δεν αντανακλά τίποτα περισσότερο από την παραδοσιακή ηθική. Οι άνθρωποι σίγουρα δεν θα ήθελαν να πουν στους υπεύθυνους της έρευνας ότι είναι ανάλγητα αδιάφοροι μπροστά στον ανθρώπινο πόνο.
Αλλά τα κέντρα συγκίνησης του εγκεφάλου είπαν μια διαφορετική ιστορία. Οι Μαύροι ένιωθαν συναισθηματική ταύτιση με θύματα που ήταν μαύροι και πιο εθνοκεντρικοί. Οι Μαύροι είχαν ισχυρότερες συναισθηματικές αντιδράσεις. Οι Λευκοί από την άλλη πλευρά, δεν έδειξαν καμία ιδιαίτερη συναισθηματική ταύτιση με ανθρώπους κάποιας φυλής.
Δεν είναι ότι οι Λευκοί δεν μπορούν να νιώσουν συναισθηματική ταύτιση. Εικόνες από μέλη της οικογένειας οδηγούν αναμφίβολα σε ισχυρή συναισθηματική ταύτιση μεταξύ Λευκών - απαντήσεις που δείχνουν ότι οι άνθρωποι κινούνται να βοηθήσουν τα μέλη της οικογένειάς τους. Πράγματι, όλες οι έρευνες δείχνουν ότι υπάρχουν πολύ ισχυρότεροι οικογενειακοί δεσμοί μεταξύ των Λευκών παρά μεταξύ των Μαύρων – δεσμοί που έχουν ως κίνητρο, τουλάχιστον εν μέρει, την ενσυναίσθητη ανησυχία για την οικογένεια. Αλλά σε γενικές γραμμές, σε εμάς απλά δεν ξυπνούν συναισθήματα συναισθηματικής ταύτισης όταν βλέπουμε Λευκούς που πάσχουν ή είναι θύματα. 


Και αυτό σημαίνει, επίσης, ότι οι πολλοί Λευκοί που συμπεριφέρονται με αλτρουισμό προς τους Μαύρους ή άλλους μη-λευκούς δεν ενεργούν εξαιτίας μίας συναισθηματικής επιτακτικής ανάγκης για συναισθηματική ταύτιση, αλλά για κάποιο άλλο λόγο - πιθανότατα για κοινωνική αποδοχή. Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος στην εποχή μας, να δείξεις ότι είσαι ένας «καλός άνθρωπος»; Το σκέφτηκα αυτό σήμερα, όταν είδα μια φωτογραφία της ηθοποιού Σάντρα Μπούλοκ με το πρόσφατα υιοθετημένο μαύρο μωρό της. Φυσικά, αυτό μπορεί να είναι μια άστοχη μητρική στοργή. 

Αλλά αυτή η έλλειψη συναισθηματικής ταύτισης με τους άλλους Λευκούς είναι ένα πρόβλημα για την πολιτική δράση εκ μέρους των Λευκών. Οι άνθρωποι παρακινούνται πολύ περισσότερο από τα συναισθήματα παρά από ορθολογικές εκτιμήσεις. Η συναισθηματική ταύτιση μεταξύ των Εβραίων για τα εβραϊκά βάσανα είναι θρυλική. Όπως ο Walter Benjamin είπε κάποτε, «το μίσος και το πνεύμα της θυσίας. . . τρέφονται από την εικόνα των υποδουλωμένων προγόνων και όχι από αυτή των απελευθερωμένων εγγονιών».(Illuminations, 1968, 262) 


Υπάρχει αναμφισβήτητα διαφορά μεταξύ των Λευκών όσον αφορά τον εθνοκεντρισμό, πράγμα που σημαίνει ότι τουλάχιστον κάποιοι Λευκοί ταρασσόνται από τον πόνο άλλων Λευκών περισσότερο από τον πόνο, ας πούμε, των Μαύρων. Με άλλα λόγια, έχουν το ίδιο μοτίβο συναισθημάτων που έχουν οι Μαύροι, μόνο αντεστραμμένο.
Προσωπικά, έχω διαπιστώσει ότι έχω μεγαλύτερη συναισθηματική αντίδραση προς τους Λευκούς που γίνονται θύματα. Αυτό μπορεί να υπάρχει επειδή έχω γενετικά περισσότερο κλίση προς τον εθνοκεντρισμό ό, τι οι πιο πολλοί λευκοί. Αλλά ο εθνοκεντρισμός θα μπορούσε επίσης να επηρεαστεί εάν ζείτε στη Νότια Καλιφόρνια, όπου οι Λευκοί αποτελούν πλέον μειονότητα. Κοινωνικοί ψυχολόγοι έχουν δείξει ότι τα μέλη των ομάδων που αποτελούν πλειοψηφία δεν έχουν την ίδια αίσθηση αισθημάτων ότι ανήκουν σε μία ομάδα όπως και τα μέλη των μειονοτικών ομάδων.
Τα καλά νέα είναι ότι, καθώς οι Λευκοί γίνονται μια μειονότητα, η αλληλεγγύη μεταξύ μελών της ίδιας ομάδας και η συναισθηματική ταύτιση με άλλους Λευκούς-αναμένεται να αυξηθεί. Και η συμμετοχή στην υπεράσπιση των Λευκών με άλλους ομοϊδεάτες έχει αναμφίβολα ως αποτέλεσμα την ενίσχυση και την αύξηση αυτών των τάσεων, ειδικά όταν δεν είναι καθόλου δύσκολο να φανταστεί κανείς εφιαλτικά σενάρια για το μέλλον των Λευκών. Τέτοια εφιαλτικά σενάρια έχουν μεγάλη συναισθηματική επίδραση, ειδικά όταν απεικονίζονται γραφικά. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο δεν θα δούμε τέτοιες απεικονίσεις στα media. 


Τα
κακά νέα είναι ότι ακόμη και αν υπάρξει συναισθηματική ταύτιση με άλλους λευκούς, εξακολουθούν να υπάρχουν τεράστια εμπόδια για τους Λευκούς για να συμμετάσχουν πραγματικά στην υπεράσπιση των Λευκών - εμπόδια, όπως να χάσει κάποιος τη δουλειά του και ο κοινωνικός εξοστρακισμός. Η δύναμη της αριστεράς να προκαλέσει οικονομικό πόνο είναι τεράστια, όπως φάνηκε πρόσφατα από το διογκούμενο κίνημα υπέρ της επιβολής οικονομικών κυρώσεων κατά της Αριζόνα για το γεγονός ότι είχε το θράσος να θεσπίσει ένα νόμο που αποσκοπεί στο να απαλλαγεί από τους παράνομους αλλοδαπούς (σχ. ΚΟ: Η Αριζόνα λόγω θέσης έχει τεράστιο πρόβλημα από τους αλλοδαπούς που εισέρχονται παράνομα από το Μεξικό).
Αλλά το να υπάρξει συναισθηματική ταύτιση για άλλους Λευκούς είναι βέβαιο ότι θα είναι ένα μεγάλο πρώτο βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση-και ίσως ένα βήμα που είναι απαραίτητο, αν θέλουμε να δούμε πραγματικά έντονη δέσμευση από τους Λευκούς να αλλάξουν το ισχύον καθεστώς. 


* Ο Kevin B. MacDonald (γεννημένος στις 24 Ιανουαρίου 1944) είναι Αμερικάνος καθηγητής της Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, στο Long Beach, συγγραφέας και υπέρμαχος του Εθνοκεντρισμού. Το πιο γνωστό βιβλίο του είναι το The Culture of Critique” (1998), το οποίο ασχολείται με τους Εβραίους ακτιβιστές της Αμερικής του 20ου αιώνα, συμπεριλαμβανομένης της ψυχανάλυσης, των «αριστερών», της Σχολής της Φρανκφούρτης, και των «διανοούμενων της Νέας Υόρκης».
Μιλώντας για την θεωρία του “white guilt” (‘λευκή ενοχή’ – βλ. εδώ) και για το βιβλίο του ‘Cultural Insurrections, Psychology And White Ethnocentrism’, ο MacDonald (που αρθρογραφεί στο Occidental Observer), λέει:¨ 

«Έχω αναφερθεί στο πώς οι Εβραίοι στα πανεπιστήμια και στα μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν την τάση της κατασκευής πολιτισμού. Εδώ βρίσκονται τα θεμελιώδη ζητήματα γύρω από τον λευκό εθνοκεντρισμό και συγκεκριμένα, την «σιωπηρή λευκότητα» και την «λευκή ενοχή». 


Σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, ήταν τα εβραϊκά πνευματικά κινήματα του 20ου αιώνα που επέφεραν μια σημαντική μείωση στην πολιτιστική επιρροή των λευκών Αμερικανών. Αυτές οι εβραϊκές κινήσεις πότισαν την αμερικανική ζωή με μια κουλτούρα κριτικής που επιτίθεται στον δυτικό πολιτισμό ως κάτι ανεπαρκές, κάτι ύποπτο, κάτι γεμάτο με ηθικό ξεπεσμό.

Οι ηγέτες αυτών των κινημάτων, όπως ο Franz Boas στον τομέα της ανθρωπολογίας και ο Σίγκμουντ Φρόιντ στο χώρο της ψυχανάλυσης, οι οποίοι αυτοπροσδιορίζονται ως Εβραίοι, έχουν υποβάλει τον λευκό χριστιανικό πολιτισμό σε μια ριζική κριτική, ενώ την ίδια στιγμή έχουν εξιουδαϊσει αυτόν τον πολιτισμό καλλιεργώντας ακόμα και το φόβο, του να προσδιοριστείς Λευκός. 

Το Τμήμα Ψυχολογίας του πανεπιστημίου, καθώς και η σύγκλητος του πανεπιστημίου έχοντας δεχτεί πιέσεις από ‘αριστερούς’ που ζητούν το μποϊκοτάρισμα του «νεοναζί» και «αντισημίτη» MacDonald, διαχώρισαν την θέση τους από το έργο του. Ο ίδιος απορρίπτει την ταμπέλα του «νεοναζί» και αυτοπροσδιορίζεται ως
"white advocate", υπερασπιστής της λευκής φυλής. 

- Διάβασε παλαιότερο άρθρο του Kevin B. MacDonald στον KO:
Εβραίοι και ‘Occupy Wall Street’. “Η φυλή μου ελέγχει την Wall St.”, λέει Εβραίος ραδιοφωνικός παρουσιαστής
- Δείτε βίντεο του MacDonald που μιλάει για το τέλος του λευκού ανθρώπου


redskywarning.blogspot.gr

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΛΑΘΡΟΕΙΣΒΟΛΕΙΣ-ΑΛΛΟΔΑΠΟΙ 7113808856883926532

Δημοσίευση σχολίου

Translate

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ

SOCIAL

ΤΩΡΑ

ΑΡΘΡΑ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

Widget by:Blogger Tips
Pro Blogger Tricks
Instagram Επισκεφτείτε το προφίλ του EΛΛΗΝΩΝ στο Pinterest.

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ

ΟΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΣΤΟ EMAIL ΣΟΥ. ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΕ ΤΟ EMAIL ΣΟΥ ΚΑΙ KANE CLICK ΣΤΟ ΚΟΥΜΠΙ "ΕΓΓΡΑΦΗ".:

Delivered by FeedBurner

ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΚΤΥΟ VIDEO
Recommended Post Slide Out For Blogger

ΕΝΙΣΧΥΣΤΕ ΜΑΣ...

Embed Calculator requires a newer version of Adobe Flash Player.

You must have the current version of the adobe flash player to use this online calculator.

item